Eshtërbluarit vajtojnë
mokrrën e vjetër

Nga poema "MURUS NOSTER"

poema e lakuriqëe të muzgut

"Irgendwann fällt jede Mauer"

 

[...]Bota ndihej mirë atje ku ish,
nën zinxhirët tanë,
përse kërkonin ta zhvendosnin më tutje,
ne levën e shkrimë
në kallëpe fonderish
dhe Arkimedët i trasformuam
në hirëra fluturues crematoriumesh.

Opuskoli ynë
ishte aq demokratik
saqë eklipsoi edhe Klaistenesin,
ofronte si meny
kamionin e uruar me gas,
dushin e akullt,
një të shtënë qetësuese,
injektimin letal,
urinë brerese,
trikembëshin madheshtor,
për të mos përmendur të mirësjellshmin,
qiellorin
furrë pluhurizues.
Vetem ziheshe ngushtë të parapëlqeje
se në ç’mënyrë
do të liroheshe nga ko botë,
pyesni te ikurit
sa i shendëtshem ishte
kurorëzimi i kobit;

Pyetjani poetëve vizionarë
të rënë nga Parnasi,
pyetjani mjekëve të zhgënjyer
të braktisur prej Apollos,
pyetjani politikanëve të dajakosur,
të tradhëtuar prej Marksit,
pyetjani shkencëtareve
të hedhur poshtë nga Athinaja,
pyetjani çamarokëve,
djaj me brirë mbi pëllëmbën e Aresit,
pyetjani fustaneve
pre të Erinit,
pyetjani Grzehsiukut,
Normanit,
Proszynskit,
pyetjani Staszewskit,
Weisenthalit,
Novotnit,
pyetjani Carpit,
pyetjani Massignanit

Eshte kjo që na bën gjer më sot
tërheqje turistike,
ç’mendoni,se njerëzit vijnë të adhurojnë
dy copëza gurësh në Gussen,
mes tyre shihni magnetin ethemadh,
kryqin e thyer,
si silhouette
kuriozi eskursionist.

Por gjendet edhe ai qe shkrihet në vaj
para relikeve te mia
sikur të kish përballë mrekullitë
e Egon Schielet,
pothuaj gjithmonë
gjenden edhe antagonistët
si në më klasikun skenar të filmit.[...]

***

Nga poema "MARE NOSTRUM"

Katër ekstrakte x katër sezone

poema e thellësirave

ekstrakti I

Era e përçartur përdhunon ujrat,i zë nga gryka,i zhvesh,
gris të linjtat e bën të flututrojnë leckërat e përgjakura
të mistereve të varrosur të apnèsë,
dhe detit i pëlqen përdhunimi i stuhisë
e nuk ka menduar kurrë të denoncojë tek Zeusi
shoqen e bezdisshme.
Është deti i dimrit,që s’ështe kurrë binjaku
i detit të pranverës,
që nuk është as edhe kushëri i largët i detit të verës,
që nuk është as edhe mik i detit të vjeshtës.

Është deti i natës,i verbër e i errët,
që u ofron gjithë atë birrë errësirave prej brokave
të humnerës,
deti që,nga njera brokë në tjetrën,
zbulon trofetë e thellësive,
deti trishtueshmërisht i dehur
që djeg prej dëshirës që ti rrëfehet
qiellit,e s’do gjë tjetër veç kërkënd
që mund t’i vëjë veshë.
Deti-pronar i një pale xhinsesh të ngecura
në hinkën e rrjetës peshkatare që vjell
gjithçka që peshk nuk është
por pyetja e peshkatarit që s’do të heshtë.
Deti pavion i të vetëtimtës lindje çesare,
deti varrezë.

Mare Nostrum i dimrit nuk duket në Xhàffna,
pur ndihet furia e dallgëve që sa s’prekin majat
të shushatura prej kohës
të ndaluar në analet,
në skutërat,ku vetëtojnë majat
e bajonetave.
Deti i gjakut vëlla
që rrjedh atje larg nuk është i njëjtë
as edhe me thjeshtrin Indian,
cinikun det që lag këmbët e Remi Mòzesit...
që dhuron vetëm imbarkime,
që mëkon agimin e përvajshëm,robëdëshambër
të Sirakuzës,të mekurën strehë ku do zbarkojë iluzioni.

Por në Kolombo deti duket,det i nëntorit,
mik i remave,portë e Kajros,albatros i Aleksandrisë
të Egjiptit,deti piramidë,i varreve labirintë,i vdekjeve
për t’u hequr kapakët,i arit të ëndëruar,i qetësive fantazma,deti i sirenave,mikesha të Remi (Mozes)
që trokasin në pambarim.Deti shushunjë.
Deti magjepsës i dimrit,eksod i jashtëligjshëm
drejt pikëmbritjes liri,nën të rrëmbyeshmen kometë
ogurmbarë,deti i njëmbëdhjetë mosketierëve
të Todher i Swabit,
deti grabitës i shpresave të Gujratit,
deti varr i Mandi Bahawudinit,
det i Krishlindjeve.

Edhe në hangar të gërdallës detare të dimrit
dëgjohet deti,deti armik,që alarmon psiken,
ngrysjen e thellë të dallgës që ulërin ne vithet
rënkuese të çelikut në grahma,të të ftohtit më brerës
se frixeri shtrat e vendstrehim,nën bokaportën
që di gjithmonë vetëm të mbyllet,kurrë të hapet;
burg rënkimesh të ankthshme, akut ravgimesh
për ndihmë,asfiksim shpresash,shëmbellesa
të gjak e gjirit
që shuhen
dhe uji i adhuruar që pllakos rrugët e frymëmarrjes
në trupat me sy të shqyer,të dhimbjeve që davariten
në detin Mahatma,
të qetësive të luajtura mendësh;
në detin Kolomb
të Amerikave të humnerës.

Mare Nostrum dimëror është xheloz
e nuk akstradon çka dashuron më shumë:
një culluf nga krifa vorbullore e Ghazanfar Aliut,
sytë kristalorë të Pervaiz Iqbalit
që mund të verbojnë peshkaqenët e hijeve,
shpatullat e gjëra të Ahsan Shahut
që synojnë të vithisin container mllefesh,
etjen prepotente të Naveed Akhtarit
që mund të përthajë këneta makthesh,
rrebelimin e thonjve të Abid Hussainit
ndaj hakërruesit tel me gjëmba,
gjuhën e prerë të Ghulam Rasulit
akrobate drejt lirish të pazbuluara,
trurin që di të mendojë
pavarësisht nga torturat
të Sitra Chianit...
Gjithçka pronë e detit që loz marrisht,
e detit Mahatma,
e detit Krisht.[...]

Nga poema "CHECK UP HOMERIT"

poemë kafenesh

&
 

[...]Kam ftuar për një kafe në forumin e Qesarit
ty,Homer,indigjen
i Galaktikave të Gurta Kio
e jam në pritje të skupit marramendës
i paluhatshëm të pres gjer në pambarim.
Sepse erdh ora
të shkëmbejmë dy llogje,i ëndshmi im,
e takimi fatlum do te thotë më shumë se një kafe.
Mbi shpatulla kam barrën e miteve të tua
e në xhep shkarravitje mbi Iliadën e Odisenë.

Veç është problem se si të të qëmtoj
me e-mail
apo postë të siguruar.
Atje lart
o atje poshtë
funksionon rekomandeja
apo do të mjaftonte një korrier
prej qiparisëve
i porsadëbuar.

Pastaj më bren dyshimi i adresës:

Ferri

sepse pavdekësove pushtuesit e Trojës
sepse përhyjnove
ata që bënë shkrumb qytetin e Kasandrës,
që ofruan homazh një vepër arti,
përgjërues i drunjtë
në formën e kalit;
sepse amalgamove me të njejtin argjil
vrasës e luftëtarë për atdheun,
vandalë që përdhunojnë të shenjtin tempull
me ata që stoikë presin dënimin prej qiellit.

Parajsë

sepse përlëvdove lotin më fisnik
të qarë nga ndonjë at për të birin,
i quajtur jo më kot Priam,
gjunjëzuar
përballë Hektorit të fikur;
apo ngaqë këndove më të hijshmen prej ndjenjave,
më sqimataren,
mes Akilit e Patroklit,
nëse ish mirënjohje e çiltër e Pelidit
dhe jo gjakmarrje e verbër.

Apo Purgator...

për këtë do të boshatis një brokë Teroldegoje
në Rovereto
me Dante Aligierin,të quajtur Hyjnori,
në bar “Ruina”
të rrahjes së krahëve të vetmuar,
mbi strallet mbuluar prej muralesh
nga writes marrokë të dekoruar,
afërmendsh nëse pranon t’i dorëzohet smogut
brerës të marmitave
prej përshpejtimit të automobilëve
pas kthesash frymëmbajtëse.

Do i them mikut Dante:
në “Ferri”,
kënga e katërt,
rrethi i parë-
Limbo,
Homeri ,”poeti sovran”,nuk gjen më strehë,
ndoshta sepse iu rebelua
pranisë jashtëmendëse të picërrakëve,
o mbase për selinë e ngushtë
atje poshtë
ishte stërmadh.
Sidoqoftë, po nis njëlloj të ripërtyp
një monolog
lëndëzuar nga ushqimi yjor,
e për të marrë zemër
përmbys ndonjë gotë
si abstinent
që ka vendosur të mëkatojë.[...]

&

vijon ne4